Motor Lublin to klub, którego historia w polskich rozgrywkach piłkarskich przypomina rollercoaster – od euforii awansów do ekstraklasy w latach 80., przez bolesne spadki aż do okręgówki, po spektakularny powrót na szczyt. Przez 10 sezonów występował na najwyższym szczeblu rozgrywek, a jego droga od V ligi do elity trwała ponad siedem dekad. To opowieść o wytrwałości, upadkach i determinacji całego miasta, które nigdy nie przestało wierzyć w swój klub.
Lublinianie przez lata zdobywali doświadczenie na wszystkich możliwych poziomach rozgrywkowych – od okręgówki, przez III i II ligę, aż po ekstraklasę. Każdy awans był małym krokiem w budowaniu tożsamości klubu, który dziś kojarzy się z determinacją i niezłomnością. Żółto-biało-niebieskie barwy wielokrotnie gościły w najważniejszych meczach polskiej piłki, a kibice wypełniający trybuny tworzyli atmosferę godną największych aren.
Motor Lublin: rozgrywki w obecnym sezonie
Kompletny terminarz meczów Motoru Lublin z aktualnego sezonu we wszystkich rozgrywkach znajdziesz w szczegółowym zestawieniu poniżej. Lista obejmuje zarówno ligowe spotkania, jak i ewentualne mecze pucharowe z aktualnymi wynikami.
Początki klubu – od V ligi do okręgówki
W 1950 grupa pracowników zatrudnionych przy budowie Fabryki Samochodów Ciężarowych w Lublinie założyła w miejsce istniejącego Metalowca Lublin Związkowe Koło Sportowe Stal Lublin. Zespół rozpoczął rozgrywki od ówczesnej V ligi, czyli klasy C i skończył je na pierwszym miejscu. Już na starcie pokazali, że mają apetyt na więcej.
W 1957 Stal FSC zmieniła nazwę na Robotniczy Klub Sportowy Motor Lublin. Pod tą nazwą klub rozpoczął systematyczną wspinaczkę po szczeblach rozgrywkowych. W tym roku w województwie lubelskim powstała liga okręgowa, w której Motor zajął drugie miejsce. Pierwsze poważne próby awansu do II ligi kończyły się niepowodzeniami – w 1962 Motor wygrał lubelską ligę okręgową, jednak przegrał baraże o II ligę ze Startem Łódź. Dwa lata później Motor drugi raz wygrał lubelską ligę okręgową i ponownie przegrał baraże o II ligę z Warmią Olsztyn.
Trzecia próba okazała się szczęśliwa. 5 sierpnia w Łodzi 10 tysięcy widzów, w tym 7 tysięcy z Lublina, oglądało zwycięstwo 3:0 żółto-niebieskich (ówczesnych barw klubu) nad CKS Czeladź. Motor Lublin po raz pierwszy w historii uzyskał awans do II ligi, w której utrzymał się przez sezon.
Lata 70. – u progu wielkości
W 1968 miał miejsce drugi awans Motoru Lublin do II ligi. Dwa lata później konsultantem i doradcą piłkarzy Motoru został Kazimierz Górski. Współpraca z legendarnym trenerem reprezentacji Polski, która zdobyła złoto olimpijskie w 1972 roku, była ogromnym prestiżem dla klubu z Lublina.
W 1971 Motor Lublin zdobył mistrzostwo Polski juniorów U-19, powtarzając sukces Unii Lublin sprzed 33 lat. To pokazywało, że klub systematycznie pracuje nad wychowaniem młodych talentów. Wśród nich był Władysław Żmuda, legendarny obrońca, który rozpoczynał karierę właśnie w Motorze Lublin, gdzie grał w latach 1967-1971. Uczestniczył w czterech mundialach (1974, 1978, 1982, 1986), co jest rekordem wśród polskich piłkarzy.
W sezonie 1973-74 Motor stał się rewelacją rozgrywek. Po wygraniu z Hutnikiem 1:0 w szóstej kolejce, Motor został liderem tabeli, a na półmetku był tuż za Lechią Gdańsk.
Sezon 1973/74 był najbliżej historycznego awansu do ekstraklasy. W meczu wicelidera z liderem Motor odniósł zwycięstwo 2:1 po bramkach Jana Przybyło i Jerzego Krawczyka (z rzutu karnego). Sukces wydawał się pewny, ale w 1974 po bardzo dobrym sezonie Motorowi Lublin nie udało się awansować do I ligi. W ostatniej kolejce przegrał ze Stomilem Olsztyn i zajął 2. miejsce za Arką Gdynia.
Pocieszeniem był indywidualny sukces. Tytuł króla strzelców II. ligi przepadł Jerzemu Krawczykowi, zdobywcy 17 bramek. W kolejnych latach Motor konsekwentnie plasował się w czołówce II ligi, ale awans zdobywali inni – Widzew Łódź, Arka Gdynia, Zawisza Bydgoszcz.
Sukcesy pucharowe lat 70.
Jesienią 1978 roku Motor odniósł największy sukces pucharowy – był o krok od półfinału Pucharu Polski, ale po remisie 3:3 z Szombierkami gorzej strzelał karne. Ćwierćfinał Pucharu Polski pozostaje do dziś jednym z najważniejszych osiągnięć klubu w tych rozgrywkach.
Złota era – pierwsze awanse do ekstraklasy
W 1979 zespół objął Bronisław Waligóra i w następnym roku Motor po raz pierwszy w historii awansował do ekstraklasy. Sezon 1979/80 był przełomowy – Motor rozpoczął od serii siedmiu zwycięstw z rzędu i konsekwentnie budował przewagę.
| Sezon | Szczebel rozgrywkowy | Miejsce | Uwagi |
|---|---|---|---|
| 1980/81 | Ekstraklasa | 10. | Debiutancki sezon w elicie |
| 1981/82 | II liga | – | Spadek po roku |
| 1982/83 | II liga | Awans | Trener: Lesław Ćmikiewicz |
| 1983-1987 | Ekstraklasa | – | 4 sezony w elicie |
| 1984/85 | Ekstraklasa | 9. | Najlepsze miejsce w historii |
Ostatecznie Motor w sezonie 1980-81 zakończył rozgrywki na 10 miejscu. Zainteresowanie piłką w Lublinie było wówczas ogromne. Podczas meczów Motoru trybuny stadionu regularnie wypełniały się kompletem widzów. Po pierwszym sezonie nastąpił spadek, ale Motor szybko wrócił.
W przedostatniej kolejce rozgrywek o awans do piłkarskiej ekstraklasy piłkarze Motoru pewnie zwyciężyli u siebie Resovię Rzeszów aż 4:0. Drugi awans w 1983 roku okazał się początkiem najlepszego okresu w historii klubu. Tym razem pod wodzą Leszka Ćmikiewicza Motor występował w ekstraklasie nieprzerwanie do 1987 roku. Najlepszy wynik w tym okresie osiągnął w 1985 roku, zajmując 9. miejsce w ligowej tabeli.
5:1 – to wynik najwyższego zwycięstwa Motoru w ekstraklasie. 29 sierpnia 1981 roku lublinianie w takim stosunku pokonali przed własną publicznością Stal Mielec.
Trzeci awans i ostatnie lata w elicie
W 1989 Motor znów awansował do I ligi, po wygranych barażach z Pogonią Szczecin. Podyktowany rzut karny na bramkę zamienił Marek Sadowski i Motor prowadził w 51 minucie spotkania 1:0. Dwadzieścia minut później prowadzenie gospodarzy powiększył Zbigniew Grzesiak i licznie zgromadzona lubelska publiczność wpadła w euforię. Wynik 2:0 dawał bowiem piłkarzom Pawła Kowalskiego awans do piłkarskiej ekstraklasy.
Kolejny powrót do elity nastąpił w 1989 roku, jednak Motor utrzymał się w Ekstraklasie tylko do 1992 roku. Od tamtej pory klub z Lublina przez ponad trzy dekady nie występował na najwyższym szczeblu rozgrywkowym. Spadek w 1992 roku zamknął dekadę obecności Motoru w najwyższej klasie rozgrywkowej.
Dramatyczny upadek – od II ligi do okręgówki
Lata 90. przyniosły dramat. W 1996 klub spadł do III ligi, dwa lata później do IV ligi; zmienił wtedy nazwę na Lubelski Klub Piłkarski. Zmiana nazwy była ucieczką przed długami i komornikiem. Najgorszy moment przyszedł w 2008 roku, gdy klub spadł aż do piątej ligi – okręgówki lubelskiej. Dla zespołu, który jeszcze kilkanaście lat wcześniej walczył o czołowe lokaty w Ekstraklasie, był to cios wymierzony nie tylko w ambicje sportowe, ale także w dumę całego miasta.
Motor przez cztery lata tułał się po boiskach IV ligi. Kibice, którzy pamiętali czasy świetności, musieli pogodzić się z myślą, że ich ukochany klub gra na poziomie amatorskim. Dla wielu było to bolesniejsze niż jakiekolwiek porażki w ekstraklasie.
Droga powrotna – systematyczna odbudowa
W sezonie 2001-02 lubelscy piłkarze, mający w nazwie znów „Motor” (pełna nazwa: Lubelski Klub Piłkarski MOTOR Lublin), w przekonywującym stylu wywalczyli awans do III. ligi. Nad drugą w tabeli Tomasovią uzyskali 26 punktów przewagi. Powrót nazwy „Motor” był symboliczny – klub odzyskiwał tożsamość.
W sezonie 2006-07 Motor, pod przywództwem trenera Ryszarda Kuźmy, zakończył III-ligowe rozgrywki na pierwszym miejscu (z 7 punktami przewagi nad drugim Kolejarzem Stróże). 27. lipca 2007 piłkarze Motoru po 11 latach przerwy rozegrali swój pierwszy mecz w II. lidze. Przeciwnikiem był Tur Turek. Wynik 0:0.
Powrót Motoru na szczyt zajął 16 lat systematycznej pracy. Każdy awans był małym krokiem w kierunku realizacji wielkiego celu.
Kolejne lata to walka o utrzymanie i stabilizację. W skróconym z powodu pandemii COVID-19 sezonie 2019/2020 decyzją Lubelskiego Związku Piłki Nożnej, prowadzącego rozgrywki III ligi grupy IV, Motor uzyskał awans do II ligi. Pod koniec września 2020 roku większościowym udziałowcem Motoru Lublin został Zbigniew Jakubas. Ta zmiana właścicielska okazała się przełomowa dla dalszych losów klubu.
Powrót do elity – awanse 2023 i 2024
W czerwcu 2023 Motor awansował do I ligi, zwyciężając 11 czerwca w barażu Stomil Olsztyn po rzutach karnych. Rok później przyszedł najważniejszy moment w najnowszej historii klubu. 2 czerwca 2024 awansował do Ekstraklasy wygrywając 2:1 mecz barażowy z Arką Gdynia.
Kluczowe bramki zdobyli Bartosz Wolski, który wyrównał wynik w 87. minucie, oraz Mbaye Jacques Ndiaye, który strzelił zwycięskiego gola w trzeciej minucie doliczonego czasu gry. Dramatyczna końcówka meczu barażowego zapisała się w historii klubu na zawsze. Motor Lublin wrócił do Ekstraklasy po 32 latach przerwy. Ostatni raz żółto-biało-niebiescy grali na najwyższym poziomie rozgrywek w Polsce w sezonie 1991/1992.
Najważniejsze osiągnięcia w rozgrywkach
| Osiągnięcie | Rok/Sezon | Szczegóły |
|---|---|---|
| Najwyższe miejsce w ekstraklasie | 1984/85 | 9. miejsce |
| Ćwierćfinał Pucharu Polski | 1978, 1981, 2022/23 | Trzykrotnie |
| Puchar Intertoto | 1982 | Udział w rozgrywkach |
| Mistrzostwo Polski juniorów U-19 | 1971 | Złoty medal |
| Król strzelców II ligi | 1974 | Jerzy Krawczyk – 17 bramek |
| Rewelacja II ligi | 1973/74 | 2. miejsce, lider przez większość sezonu |
Legendarni piłkarze i rekordziści klubu
Motor Lublin przez dekady wychował i zatrudnił wielu znakomitych zawodników. Niektórzy z nich zapisali się w historii polskiej piłki na trwałe.
Władysław Żmuda – największa gwiazda z Lublina
Władysław Żmuda to bez wątpienia największa postać w historii klubu. To tutaj zdobywał pierwsze szlify, które później zaprowadziły go do Górnika Zabrze, Widzewa Łódź, a przede wszystkim do reprezentacji Polski. Żmuda wystąpił w 91 meczach kadry narodowej i do dziś pozostaje jednym z najwybitniejszych polskich obrońców w historii. Choć największe sukcesy święcił już po odejściu z Lublina, Motor zawsze będzie dumny z tego, że to właśnie tutaj zaczął swoją legendarną karierę.
Rekordziści klubowi
Statystyki klubowe pokazują, którzy zawodnicy najbardziej związali się z Motorem:
- Marcin Syroka – 387 występów w lubelskiej drużynie, najwięcej wśród piłkarzy nożnych Motoru
- Waldemar Fiuta – 176 meczów w krajowej elicie, najwięcej ze wszystkich zawodników żółto-biało-niebieskich
- Marcin Popławski – 70 bramek, dorobek strzelecki najlepszego snajpera Motoru w historii
- Jerzy Krawczyk – król strzelców II ligi w 1974 roku z 17 bramkami
25000 – to liczba publiczności na domowych meczach Motoru. Tyle kibiców lublinian przyszło na mecze z Legią Warszawa (26 października 1980 roku), Śląskiem Wrocław (6 sierpnia 1983 r.) i Widzewem Łódź (17 sierpnia 1983 r.).
Trenerzy, którzy zapisali się w historii
Za sukcesami klubu stali trenerzy, którzy potrafili wydobyć z zawodników maksimum możliwości:
- Bronisław Waligóra – wywalczył pierwszy w historii awans do ekstraklasy w 1980 roku
- Lesław Ćmikiewicz – doprowadził do drugiego awansu w 1983 roku i najlepszego miejsca w historii (9. lokata w 1985)
- Paweł Kowalski – trzeci awans do ekstraklasy w 1989 roku
- Ryszard Kuźma – 113 meczów, w których Motor poprowadził, największa liczba; awans do II ligi w 2007 roku
- Mateusz Stolarski – pod jego wodzą klub wywalczył awans do ekstraklasy w sezonie 2023/2024, kończąc rozgrywki I ligi na pierwszym miejscu
Bilans historyczny w rozgrywkach
Według stanu na koniec sezonu 2024/25 Motor Lublin zaliczył: 10 sezonów w ekstraklasie, 23 sezony na drugim szczeblu ligowym, 1/4 finału Pucharu Polski (1978/1979, 1981/1982 i 2022/2023), mistrzostwo Polski juniorów U-19 (1971), dwa brązowe medale mistrzostw Polski juniorów U-19 (1970 i 1976), brązowy medal mistrzostw Polski juniorów U-17 (2017) oraz udział w rozgrywkach Pucharu Intertoto (1982).
| Poziom rozgrywkowy | Liczba sezonów | Najlepsze osiągnięcie |
|---|---|---|
| Ekstraklasa (I liga) | 10 | 9. miejsce (1984/85) |
| II liga (I liga) | 23 | 2. miejsce (1973/74), awanse |
| III liga | kilkanaście | Mistrzostwa i awanse |
| IV liga i niżej | kilka | Odbudowa klubu |
Charakterystyka gry i styl zespołu przez dekady
Motor Lublin nigdy nie był klubem gwiazdorskim, ale zawsze stawiał na kolektyw i walkę do końca. W latach 80. zespół grał ofensywnie, starając się wykorzystać wsparcie licznie zgromadzonej publiczności. Mecze na stadionie przy ulicy Zygmuntowskich były prawdziwymi świętami piłki dla mieszkańców Lublina.
W czasach odbudowy klubu po spadkach priorytetem była stabilizacja i budowanie zespołu krok po kroku. Kolejni trenerzy stawiali na organizację gry, dyscyplinę taktyczną i wykorzystywanie szans w kluczowych momentach. Właśnie ta konsekwencja pozwoliła przejść długą drogę z okręgówki z powrotem do ekstraklasy.
Podsumowanie – siedem dekad w polskich rozgrywkach
Historia Motoru Lublin w rozgrywkach to opowieść o ekstremalnych emocjach. Od debiutu w V lidze w 1950 roku, przez złote lata 80., dramatyczny upadek do okręgówki, aż po spektakularny powrót do ekstraklasy po 32 latach przerwy. Żaden inny polski klub nie przeszedł tak długiej i wyboistej drogi.
Motor spędził w najwyższej klasie rozgrywkowej 10 sezonów, trzykrotnie awansując do elity. Najlepsze miejsce – 9. lokata w sezonie 1984/85 – pozostaje celem do pobicia w nadchodzących latach. Klub wychował legendy polskiej piłki, jak Władysław Żmuda, i zapisał się w historii jako zespół, który nigdy się nie poddał.
Droga z okręgówki do ekstraklasy zajęła 16 lat systematycznej pracy. Każdy awans, każdy punkt, każdy gol miał znaczenie w budowaniu tego, co dziś stanowi o sile Motoru. To dowód na to, że w piłce nożnej nie ma rzeczy niemożliwych – wystarczy wiara, determinacja i wsparcie kibiców, którzy nigdy nie przestali śpiewać na trybunach.